Cornish Rex, i żaden inny

To, że Cornishe mają niezwykły charakter i nieraz bardziej przypominają psa, niż kota, potwierdzi z pewnością każdy właściciel (a raczej opiekun) przedstawicieli tej niesamowitej rasy. My zaś przedstawimy jedynie kolejny dowód. 
Niedawno kupiliśmy kotom małe piankowe zabawki-piłeczki, których najwiekszą zaletą jest to, że odbijają się od ścian i podłogi praktycznie bez dzwięku. Korniszon z Gorbaczowem natychmiast zafascynowały się nowymi zabawkami. Już po kilku godzinach nasze pupilki uporczywym miauczeniem domagały się wspólnej zabawy. O co może chodzić kotu, który trzyma w zębach piłeczkę i, jednocześnie miaucząc, zbliża się w naszym kierunku, po chwili wypuszcza zabawkę z zębów i patrzy się nam prosto w oczy? Niewiele brakuje, a zaraz by zaczął merdać ogonem. No jasne! Aportujemy!
Rzucanie piłeczki i jej przynoszenie może trwać, z krótkimi przerwami na spanie, praktycznie przez cały dzien. Jednak żadne z nas nie odważyło się na taki eksperyment i nie poświęciło swych domowych i zawodowych obowiązków na rzecz całodziennej zabawy z kotami.
Dodam tylko, że Korniszon już w czasach swojego kociego dzieciństwa demonstrowała podobne sztuczki, przynosząc sztuczną grzechocącą myszkę. Natomiast Gorbaczow najwyraźniej nauczyła się triku od starszej siostry, o ile wszystkie Cornisze nie mają tego we krwi.

 

 

Każdy kot ma chyba jakiś fetysz. U Korniszona już dawno temu zauważyliśmy chorobliwą skłonność do plastikowych toreb. Nie mówię tu o cienkich, foliwych torebeczkach - takimi nasza kocurzyca gardzi - ale o solidnych, dużych reklamówkach. Gdy tylko jakaś pojawi się w zasięgu wzroku, kot dopada do niej i zaczyna namiętnie lizać. Może tak szmerać swoim ostrym językiem, cmokać i ślinić przez bite pół godziny. Cóż takiego wtedy czuje - prawdopodobnie pozostanie to dla mnie tajemnicą do końca życia. Jedno jest pewne - jest wtedy wniebowzięta.

Ostatnio okazało się również, że i Gorbaczow przejawia "torbiane" skłonności. Ta jednak upodobała sobie torby papierowe. O ile jakaś leży akurat na podłodze, potrafi wskoczyć do niej, oczywiście biorąc odpowiedni rozbieg. Powstaje wtedy koto-papierowy wehikuł, który sunie po podłodze paredziesiąt centymetrów. Następnie wygląda to tak, jakby kotka chciała rozszarpać swoją zabawkę od środka. Tak to wygląda na filmie:

 

Właśnie tyle kilogramów kotów mam na sobie w momencie zamieszczania tego krótkiego wpisu. Nie, nie, w ogóle mi nie przeszkadza, że Gorbaczow usadowiła się na ręce i postanowiła wylizać leżącego mi na brzuchu Korniszona. Jest też lato, zatem koci termofor o temperaturze 38.5 stopnia też jest akurat w sam raz, nieprawdaż?

Jak wiadomo, koty są wielbicielami wszelkiego rodzaju sprzętów elektrycznych. Oczywiście z wyjątkiem odkurzacza. Nasz Gorbaczow zwiewa do garderoby jak tylko zorientuje się, że zamierzam wyciągnąć tę diabelską maszynę, Korniszon zaś zazwyczaj gdzieś się przyczaja i bacznie obserwuje przesuwającą się nieuchronnie w jego stronę szczotkę.
Często kota można również napotkać na laptopie, gdy wysyła maile lub odkrywa nieznane wcześniej funkcje (np. odwracanie obrazu). Zdarza się, że Cornish wdrapie się również na lodówkę, by z dostojną miną ogarnąć wzrokiem swoje terytorium. Kot może również służyć jako antena pokojowa, wylegując się na obudowie telewizora (działa tylko, jeśli nie posiada się kablówki).
Pewnym zainteresowaniem może cieszyć się także pralka, co pokazuje poniższy archiwalny filmik. Warto wspomnieć, że już raz wyciągałem Gorbaczowa z - na szczęście nie działającej - maszyny.